FUT ewoluuje z roku na rok w sposób cykliczny. Jest to często celowy ruch deweloperów, aby gra nie stała się monotonna i aby uniknąć „gwarantowanych wygranych” taktyk, które działają w każdym sezonie.
Chociaż niektóre formacje generalnie oferują solidną podstawę—jak legendarna 4-4-2—nawet one nie gwarantują zwycięstwa za każdym razem, zwłaszcza w FC 25.
Podczas gdy 4-3-2-1 dominowała w FC 24, a 5-4-1 przed tym, w FC 25 to formacja 4-2-1-3 może bardzo dobrze zdefiniować sezon.
Na podstawie naszego doświadczenia, gracze coraz częściej odchodzą od ukochanych ustawień 4-4-2 i klasycznych 4-3-2-1. Dlaczego tak się dzieje? Zanurzmy się w temat.
Przez długi czas formacja 4-3-2-1 była popularna w FUT, ponieważ łatwo przechodziła w 4-4-2 podczas gry. Jeśli zaczynałeś mecz z 4-3-2-1 i jeden z napastników cofał się do pomocy w obronie, naturalnie przechodziła w 4-4-2—często wygrywające ustawienie.
Jednak w FC 25 nie jest to już tak skuteczne. Pomocnicy mniej przyczyniają się do obrony, a napastnicy są znacznie mniej skuteczni w rolach defensywnych.
Jednak z 4-2-1-3 te problemy znikają. Ta formacja opiera się na dwóch silnych CDM (defensywnych pomocnikach), więc nie ma potrzeby cofania napastników. Równowaga między obroną a atakiem jest utrzymywana przez cały mecz.
Już wspomnieliśmy o jednej kluczowej sile, ale przyjrzyjmy się bliżej, co czyni tę formację najbardziej udaną w FC 25.
Klucz tkwi w jej strukturze:
Ta warstwowa formacja daje jasne role zarówno w ataku, jak i obronie, co ułatwia skuteczne reagowanie na każdą sytuację w grze.
Dodatkowo, dwóch CDM umożliwia stabilną obronę bez poświęcania wszechstronności. Mogą pełnić różne funkcje, utrzymując zarówno solidną obronę, jak i opcje podania nawet podczas gry ofensywnej.
Kolejną kluczową siłą 4-2-1-3 jest płynne przejście z obrony do ataku. W wielu formacjach CDM są izolowani i brakuje im opcji podania. Nie tutaj—dzięki ich pozycjonowaniu, linie podania są zawsze otwarte. Innymi słowy: gdy odzyskasz piłkę, twoja linia ataku jest natychmiast gotowa do kontrataku.
Ta taktyka nie polega tylko na szybkich atakach i solidnej obronie—jest to również jedna z najbardziej strukturalnie solidnych formacji w FUT. To czyni ją doskonałą do posiadania piłki i kontroli tempa, dlatego kluby z prawdziwego świata, takie jak Liverpool, często używają jej wariacji.
Istnieją różne podejścia do 4-2-1-3. Oto trzy najskuteczniejsze:
Ten wariant wykorzystuje naturalną siłę formacji w kontratakach. Zbudowany na solidnej obronie, potężnym centralnym napastniku i trzech ofensywnych graczach, to strategia niskiego ryzyka, która zapewnia doskonałe bezpieczeństwo.
Idealny dla graczy, którzy lubią szybko przerywać ataki przeciwnika i zamieniać je na szybkie okazje do zdobycia bramki. Skupia się na dwóch CDM i czterech obrońcach, więc odpowiednio zorganizuj swoją drużynę.
Ta wersja skupia się bardziej na bezpośrednich, agresywnych atakach. Jest nieco podobna do wysokiego pressingu 4-4-1-1, ale z kluczowymi różnicami.
Tutaj tylko centralny napastnik jest przypisany do trójki z przodu, a jeden centralny ofensywny pomocnik siedzi za nim. Dwaj szerocy gracze muszą być ustawieni na Budowanie, aby wspierać z boków.
Jest to bardziej ryzykowne z punktu widzenia obrony, ale jedna z najbardziej proaktywnych strategii atakujących dostępnych.
Idealna dla graczy, którzy chcą kontrolować posiadanie piłki bez poświęcania obrony lub ataku.
W tym ustawieniu:
To najlepszy wybór dla graczy, którzy wolą dominować piłkę, kontrolować tempo i grać we własnym tempie—bez niespodzianek.
